پیشنهاداتی در راستای تدوین استراتژی و سیاستگذاری های درمان سازمانِ تأمین اجتماعی

مطالب مرتبط

۱ دیدگاه

  1. فتحی گفت:

    با سلام

    پیشنهادات بسیار خوبی است ولی کن در عمل غیر ممکن است.

    برای روشن شدن به نکات ذیل توجه کنید:

    اگر مساله زیر میزی نبود مگر درمان چه مشکلی داشت.
    اگر پزشک خود را کارمند سازمان میدانست و تمام وقت برای سازمان صرف میکردچه مشکلی داشت.
    اگر کیفیت درمان رعایت میشد درمان چه اشکالی داشت.

    مساله اساسی این است که مدیریت سلامت در کشور در ابعاد کلان و خرد بدست فراهم کننده خدمات افتاده است و (تمامی ابعاد نظارتی قانون گذاری آموزش و غیره) که این نشان داد که پزشکی یک شغل است همین و برای بقای خود سلامت را فدا میکند.
    این صنف بسیاری از استاندارد های بین المللی را نقض میکند تا در صحنه باشد.

    معاونت درمان تامین اجتماعی در مقابل وزارت سلامت آمریکا یک نقطه است در برابر دریا ولی وزیر سلامت آمریکا یک کارشناس یا کارشناس ارشد است. انها اجازه نمی دهند که یک صنف کنترل سلامت را بدست بگیرد. حالا پرستار یا پزشک باشد. ویل در ایران امر مدیرت حتی خرد در سازمان را بدست اینان داده ایم.

    در ایران خیلی از پزشکها PhD سلامت و بهداشت دارند اینها هم دنبال رو صنف هستند چون خود را هنوز پزشک میدانند.

    نکته دیگر اینکه در سیستم استخدامی یک پزشک مثلا داروساز با ۵ سال تحصیل گروه ۱۰ میشود در حالی که در گروه هایی مانند مدیریت خدمات درمانی و بهداشتی باید فقط ۱۲ سال بخواند آخرش هم از لحاظ سابقه کم میآورد چون ۶ سال پیش پزشک کار خورد را شروع کرده است.این تفاوت دسترسی به مناسب در درمان را برای مدیران سخت میکند.

    مشکل اساسی در درمان سازمان مشکل مدیریتی است حتی بخش سلامت کشور این مشکل را دارد.

    کسانی که مدیریت نخوانده و کاملا صنفی هم عمل میکنند و ادعای مدیریت سلامت دارند.

    سلامت پزشکی نیست بلکه قسمتی از سلامت پزشکی است و ابغد اجتماعی ملی اقتصادی دارد.

    پیشنهادات هم خوب است ولی کسی ان را اجرا نمیکند.

    ضامن بهبود سلامت در سازمان و کشور سازمانهایی مانند تامین اجتماعی هستند. منتی اگر سازمان شکل واقعی خود را بگیرد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *